Łucznictwo uprawiane w Polsce było od dawna, w Bractwie Kurkowym, w programach szkolnych lecz nie w formie zorganizowanej, Organizacja nadrzędną nad wszelkimi poczynaniami w strzelectwie był od 1921 r Związek Strzelecki. Pierwsze próby propagowania łuku jako sprzętu sportowego przypisać należy dwóm członkom Związku Strzeleckiego Kpt. Mieczysławowi Fularskiemu, i por. Apoloniuszowi Zarychcie.







Lata 1923-1926 określić można jako próby organizacyjne utworzenia nowej dyscypliny oraz stworzenia pierwszych klubów łuczniczych. W tym czasie zostaje wydany pierwszy podręcznik szkoleniowy pt. Łuk i łucznictwo autorstwa A. Zarychty. Próby te zaowocowały powołaniem Komitetu Organizacyjnego Polskiego Związku Klubów Łuczniczych. Oficjalnie powołanie stowarzyszenia pod nazwą Polski Związek Łuczniczników oraz zarejestrowania jego statutu, nastąpiło dnia 7 lutego 1927.







Dzięki przychylnemu nastawieniu władz oświatowych umożliwiono uprawianie łucznictwa uczniom szkół średnich. Energiczne działania ówczesnych władz Związku przyczyniły się do tego iż w marcu 1928 roku istniało 36 klubów i sekcji łuczniczych. W samej tylko Warszawie w 1928 roku powstały trzy obiekty do uprawiania łucznictwa: Centralny obiekt PZŁucz przy ul. Zielenieckiej, tory łucznicze na terenie WKS "Żoliborz" i Ogrodu Saskiego. Członkiem Stowarzyszenia oraz wielkim sympatykiem łucznictwa była Mistrzyni Olimpijska w rzucie dyskiem Halina Konopacka. Jednymi z inicjatorami i założycielami międzynarodowej federacji łucznictwa FITA byli działacze Polskiego Związku Łuczniczego. Pierwsze Mistrzostwa Świata odbyły się w 1931r. w Polsce we Lwowie, a pierwszym mistrzem Świata był Polak Michał Sawicki.